Parafia Rogaszyce – Kochłowy


Liturgia dnia

Naszą stronę zobaczyło
24
odwiedzających

Data

25 sierpnia 2016

Cytat dnia

Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie.

Pełny tekst papieskiej homilii wygłoszonej na Jasnej Górze 28.07.201628 lipca 2016

Franciszek na Jasnej Górze: niech Matka zaszczepi pragnienie komunii ze wszystkimi

Z czytań tej liturgii wyłania się Boża myśli, która przechodzi przez ludzką historię i tworzy historię zbawienia.

Apostoł Paweł mówi nam o wspaniałym planie Bożym: „Gdy nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty” (Ga 4, 4). Jednak historia nam mówi, że kiedy nadeszła owa „pełnia czasu”, czyli kiedy Bóg stał się człowiekiem, ludzkość nie była szczególnie dobrze nastawiona, nie był to też okres stabilności i pokoju: nie było „złotego wieku”. Scena tego świata nie zasłużyła sobie zatem na przyjście Boga, a wręcz „swoi Go nie przyjęli” (J 1, 11). Pełnia czasu była zatem darem łaski: Bóg wypełnił nasz czas obfitością swego miłosierdzia, jedynie z miłości zainaugurował pełnię czasu.

Uderza przede wszystkim to, jak się dokonuje przyjście Boga w historii: „zrodzony z niewiasty”. Nie ma mowy o wejściu triumfalnym, jakiejkolwiek imponującej manifestacji Wszechmogącego: nie ukazuje się jako oślepiające słońce, ale przychodzi na świat w sposób najprostszy – jako dziecko zrodzone przez matkę, w tym stylu, o jakim mówi nam Pismo Święte: jak deszcz spadający na ziemię (por. Iz 55, 10), jako najmniejsze z nasion, które kiełkują i rosną (por. Mk 4, 31-32). Zatem wbrew temu, czego moglibyśmy się spodziewać, a może chcielibyśmy – zarówno wówczas, jak i dziś – „Królestwo Boże nie przychodzi dostrzegalnie” (por. Łk 17, 20), ale przychodzi w małości, w pokorze.

Dzisiejsza Ewangelia podejmuje ten Boży wątek, który delikatnie przenika historię: z pełni czasu przechodzimy do „trzeciego dnia” posługi Jezusa (por. J 2, 1) i zapowiedzi „godziny” zbawienia (por. w. 4). Czas się kurczy, a objawienie się Boga zawsze ma miejsce w małości. W ten sposób dokonuje się „początek znaków dokonanych przez Jezusa” (w. 11) w Kanie Galilejskiej. Nie ma niezwykłego czynu dokonanego przed tłumem, ani też wystąpienia, które rozwiązywałoby palącą kwestię polityczną, jak podporządkowanie narodu panowaniu rzymskiemu. Zachodzi natomiast prosty cud w małej wiosce, rozweselający uroczystość weselną całkowicie anonimowej, młodej rodziny. A przecież woda zmieniona w wino na weselu jest wspaniałym znakiem, ponieważ objawia nam oblubieńcze oblicze Boga, tego Boga, który zasiada z nami do stołu, który pragnie i dopełnia komunii z nami. Mówi nam, że Pan nie utrzymuje dystansów, ale jest bliski i konkretny, jest między nami i troszczy się o nas, nie decydując za nas i nie zajmując się kwestiami władzy. Woli On bowiem pozwolić się ogarnąć przez to, co jest małe, w przeciwieństwie do człowieka, który dąży, by posiadać wciąż coś większego. Pragnienie władzy, wielkości i sławy jest rzeczą tragicznie ludzką i jest wielką pokusą, która stara się wkraść wszędzie; dawać siebie innym, eliminując dystanse, pozostając w małości i konkretnie wypełniając codzienność – to subtelnie Boskie.

Bóg zatem nas zbawia, stając się małym, bliskim i konkretnym. Przede wszystkim, Bóg czyni się małym. Pan, „cichy i pokornego serca” (Mt 11, 29), woli prostaczków, którym objawione jest królestwo Boże (por. Mt 11, 25); oni są wielcy w Jego oczach i na nich patrzy (por. Iz 66, 2). Otacza ich szczególną miłością, ponieważ sprzeciwiają się „pysze tego życia”, która pochodzi ze świata (por. 1 J 2, 16). Maluczcy mówią Jego językiem – językiem pokornej miłości, która wyzwala. Dlatego Bóg powołuje ludzi prostych i gotowych, by byli Jego rzecznikami i im powierza objawienie swojego imienia i tajemnic swego Serca. Pomyślmy o wielu synach i córkach waszego narodu: męczennikach, którzy sprawili, że zajaśniała bezbronna moc Ewangelii; o ludziach prostych a jednak niezwykłych, którzy potrafili świadczyć o umiłowaniu Boga pośród wielkich prób; o łagodnych a zdecydowanych głosicielach Miłosierdzia, jak święty Jan Paweł II i święta Faustyna. Poprzez te „kanały” swojej miłości Pan sprawił, że owe bezcenne dary dotarły do całego Kościoła i całej ludzkości. Znamienne jest, że obecna rocznica chrztu waszego narodu zbiega się dokładnie z Jubileuszem Miłosierdzia.

Ponadto Bóg jest blisko, przybliżyło się Jego Królestwo (por. Mk 1, 15): Pan nie chce, żeby się Go lękano jako możnego i dalekiego władcy, nie chce przebywać na tronie w niebie czy w podręcznikach historii, ale pragnie schodzić w nasze codzienne wydarzenia, aby iść z nami. Myśląc o darze tysiąclecia obfitującego wiarą, wspaniale jest przede wszystkim podziękować Bogu, który podążał z waszym narodem, biorąc go za rękę i towarzysząc mu w wielu sytuacjach. Także jako Kościół jesteśmy powołani, by to zawsze czynić: słuchać, angażować się i stawać się bliskimi, dzieląc radości i trudy ludzi, aby Ewangelia była postrzegana bardziej konsekwentnie i przynosiła większe owoce: przez pozytywne promieniowanie, poprzez przejrzystość życia.
Wreszcie, Bóg jest konkretny. Z dzisiejszych czytań wynika, że w działaniu Boga wszystko jest konkretne: Boża mądrość „działa jako twórca” i „igra” (por. Prz 8, 30), Słowo staje się ciałem, rodzi się z matki, rodzi się pod Prawem (por. Ga 4, 4), ma przyjaciół i uczestniczy w weselu: Odwieczny komunikuje się z ludźmi, spędzając z nimi czas i to w konkretnych sytuacjach. Także wasza historia, uformowana przez Ewangelię, Krzyż i wierność Kościołowi, była świadkiem pozytywnego wpływu autentycznej wiary, przekazywanej z rodziny do rodziny, z ojca na syna, a zwłaszcza przez matki i babcie, którym trzeba bardzo dziękować. Przede wszystkim mogliście namacalnie dotknąć konkretnej i przezornej czułości Matki wszystkich, której przybyłem tutaj oddać cześć jako pielgrzym, a którą pozdrowiliśmy w Psalmie jako „chlubę naszego narodu” (Jdt 15, 9).

My tutaj zgromadzeni właśnie na Nią patrzymy. W Maryi znajdujemy pełną odpowiedź Panu: w ten sposób w wątek Boży wplata się w dziejach „wątek maryjny”. Jeżeli istnieje jakakolwiek ludzka chwała, jakaś nasza zasługa w pełni czasu, to jest nią Ona: to Ona jest ową przestrzenią zachowaną w wolności od zła, w której Bóg się odzwierciedlił; to Ona jest schodami, które przemierzył Bóg, aby zejść do nas i stać się bliskim i konkretnym: to Ona jest najjaśniejszym znakiem pełni czasu.

W życiu Maryi podziwiamy tę małość umiłowaną przez Boga, który „wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej” i „wywyższył pokornych” (Łk 1, 48.52). Tak bardzo sobie w Niej upodobał, że z Niej zechciał utworzyć swoje ciało, tak że Dziewica stała się Bogarodzicą, jak głosi starożytny hymn, który śpiewacie od wieków. Wam, którzy nieustannie do Niej przychodzicie, podążając do tej duchowej stolicy kraju, niech nadal wskazuje drogę i pomaga tkać w życiu, pokorną i prostą treść Ewangelii.
Tutaj, na Jasnej Górze, podobnie jak w Kanie, Maryja oferuje nam swoją bliskość i pomaga nam odkryć, czego brakuje do pełni życia. Teraz, podobnie jak wówczas, czyni to z macierzyńską troską, ze swoją obecnością i dobrą radą, ucząc nas unikania arbitralnych decyzji i szemrań w naszych wspólnotach. Jako Matka rodziny chce nas strzec razem. Wasz naród pokonał na swej drodze wiele trudnych chwil w jedności. Niech Matka, mężna u stóp krzyża i wytrwała w modlitwie z uczniami w oczekiwaniu na Ducha Świętego, zaszczepi pragnienie wyjścia ponad krzywdy i rany przeszłości i stworzenia komunii ze wszystkimi, nigdy nie ulegając pokusie izolowania się i narzucania swej woli.

Matka Boża w Kanie okazała wiele konkretności: jest taką Matką, która bierze sobie do serca problemy i interweniuje, która potrafi uchwycić trudne chwile oraz dyskretnie, skutecznie i stanowczo o nie zatroszczyć się. Nie jest władczynią i głównym bohaterem, ale Matką i służebnicą. Prośmy o łaskę, abyśmy sobie przyswoili Jej wrażliwość, Jej wyobraźnię w służbie potrzebującym, piękno poświęcenia swojego życia dla innych, bez szukania pierwszeństwa i dzielenia. Niech Ona, Przyczyna naszej radości, która wnosi pokój pośród obfitości grzechu i zawirowań historii, wyprasza nam obfitość Ducha Świętego, abyśmy byli sługami dobrymi i wiernymi.

Niech za Jej wstawiennictwem pełnia czasu odnowi się również dla nas. Na niewiele się zda przejście między dziejami przed i po Chrystusie, jeśli pozostanie jedynie datą w kronikach historii. Oby dokonało się dla wszystkich i każdego z osobna przejście wewnętrzne, Pascha serca ku stylowi Bożemu ucieleśnionemu przez Maryję: działać w małości i w bliskości towarzyszyć, z prostym i otwartym sercem.

za: www.ekai.pl

Ks. Jacques Hamel – nowym kapłanem-męczennikiem28 lipca 2016

Ks. Jacques Hamel – nowym kapłanem-męczennikiemFot. Twitter

Kim był ks. Jacques Hamel, którego papież Franciszek nazwał w drodze do Krakowa, „świętym kapłanem, który zmarł w chwili ofiarowania modlitwy o pokój”?

W wypowiedziach biskupów francuskich i w niektórych mediów już jest porównywany do bł. ks. Jerzego Popiełuszki, który również zginął jako kapłan z rąk wrogów Kościoła, chociaż dużo wcześniej i w odmiennych okolicznościach.

Francuski duchowny, zamordowany z wyjątkowym okrucieństwem 26 lipca przez dwóch dżihadystów muzułmańskich, związanych z terrorystycznym Państwem Islamskim, urodził się 30 listopada 1930 w miejscowości Darnétal w departamencie Sekwana Nadmorska w Górnej Normandii ( północno-zachodnia Francja).

Święcenia kapłańskie przyjął 30 czerwca 1958 w Rouen, po czym posługiwał w swych stronach rodzinnych. Najpierw był wikariuszem w parafii św. Antoniego w Petit-Quevilly, od 1967 – wikarym w parafii Matki Bożej z Lourdes; w 1975 został proboszczem parafii Saint-Pierre lès Elbeuf, w 13 lat później przeniesiono go na podobne stanowisko w Cléon a od 2000 posługiwał w Saint-Etienne-du-Rouvray na przedmieściach Rouen.

W 2005 osiągnął wiek emerytalny, a w 2008 obchodził pięćdziesięciolecie kapłaństwa, ale – wobec dotkliwego braku duchowieństwa na tym terenie (jak zresztą niemal w całej Francji) – nadal brał czynny udział w życiu parafialnym jako tzw. ksiądz pomocniczy. Odprawiał Msze święte, udzielał sakramentów, a przede wszystkim był zawsze otwarty i gotów wysłuchać i służyć swym parafianom. Był bardzo zaangażowany w dialog Kościoła ze światem, zwłaszcza z islamem i utrzymywał przyjacielskie stosunki z miejscową wspólnotą muzułmańską, zwłaszcza z jej imamem.

Proboszczem parafii jest kongijski kapłan Auguste Moanda-Phuati, który w chwili napaści islamistów na kościół był nieobecny, gdyż przebywał na urlopie w swojej ojczyźnie i o całym zdarzeniu dowiedział się z telewizji. W rozmowie z paryskim dziennikiem „Le Figaro” określił ks. Hamela jako „dobrego kapłana, który zawsze służył ludziom, w praktyce przez całe swoje życie”. „Nie mogliśmy sobie wyobrazić, że coś takiego mogło się wydarzyć” – dodał wstrząśnięty duchowny afrykański.

Inny miejscowy czarnoskóry parafianin – Victor Mbeindjock Nola podkreślił, że ks. Hamel „był bardzo ceniony przez wiernych”. Jednocześnie zaznaczył, że wspólnota katolicka w Saint-Etienne „jest bardzo spójna”, dodając, że są tam dwie parafie. W czasie wakacji w miasteczku jest nie więcej niż 600 osób, „ale życie religijne jest bardzo aktywne” – podkreślił parafianin.

Również przewodniczący Regionalnej Rady Kultu Muzułmańskiego Mohammed Karabila przyznał, że zamordowany kapłan był „człowiekiem pokoju, religii, o jasnym charyzmacie, był osobą, która oddała swe życie swoim ideałom i swojej wierze oraz poświęciła swoje życie innym”.

Zamordowany kapłan wystosował w czerwcu list do parafian, który obecnie stał się jego swoistym testamentem duchowym. Nawiązując do rozpoczynających się wakacji napisał, że jest to „czas powrotu do źródeł”, spotkania, dzielenia się i modlitwy. Niektórzy spędzą kilka dni na wypoczynku lub na pielgrzymce, inni przeczytają na nowo Ewangelię, sami lub z innymi, „jako Słowo, które uczy, jak żyć dzisiaj”. Jeszcze inni „będą mogli wrócić do wielkiej księgi stworzenia, podziwiając tak różnorodne i tak wspaniałe krajobrazy, które unoszą nas i które mówią nam o Bogu” – snuł swe rozważania ks. Hamel.

Podkreślił, że w czasie wakacji można się wsłuchać w Boże wezwanie do spełnienia marzeń o świecie cieplejszym, bardziej ludzkim i braterskim. Jest to też czas spotkania – z bliskimi, przyjaciółmi, chwila sprzyjająca przeżyciu czegoś razem, zwrócenia większej uwagi na innych takimi, jakimi są; czas dzielenia się swej przyjaźni i swych radości, swego wsparcia dla dzieci, pokazania im, że mogą na nas liczyć. I jest to czas modlitwy: módlmy się za tych, którzy tego najbardziej potrzebują, o pokój o lepsze współżycie. I wreszcie jest to rok miłosierdzia, niech nasze serca będą bardziej wrażliwe na piękne rzeczy, na każdą osobę, którym grozi, że mogą czuć się bardziej samotne – zachęcił sędziwy kapłan.

za: www.ekai.pl

Zaproszenie!!!23 lipca 2016

KOMUNIKAT BISKUPA KALISKIEGO NADZWYCZAJNY JUBILEUSZ MIŁOSIERDZIA3 grudnia 2015

Drodzy Siostry i Bracia, umiłowani w Chrystusie Diecezjanie,

We wtorek, 8 grudnia, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny papież Franciszek rozpocznie w Watykanie Rok Święty – Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia. W Bazylice św. Piotra zostaną otwarte Drzwi Święte jako symbol otwarcia Bramy Miłosierdzia. Ten czas łaski potrwa w całym Kościele powszechnym do uroczystości Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata w 2016 roku. Życzeniem Ojca świętego jest, aby 13 grudnia, w III niedzielę Adwentu, dokonać symbolicznego otwarcia Roku Miłosierdzia we wszystkich Kościołach diecezjalnych. W związku z tym, serdecznie zapraszam na taką celebrację do Kalisza. O godz. 16.00 zgromadzimy się w Sanktuarium Serca Jezusa Miłosiernego u Ojców Jezuitów, skąd po krótkiej modlitwie wyruszymy w procesji do Katedry, matki wszystkich kościołów naszej diecezji. Tam, po symbolicznym obrzędzie otwarcia Drzwi, będziemy celebrować Eucharystię na rozpoczęcie Roku Świętego w naszej diecezji. Ufam, że Rok ten będzie czasem szczególnej łaski i duchowej odnowy, spotkaniem z Miłosierdziem Boga, które uobecni się w żywym doświadczeniu bliskości Ojca, niejako dotknięciem ręką Jego czułości. Abyśmy mogli jak najowocniej przyjąć odpust związany z Jubileuszem Miłosierdzia, winniśmy odbyć krótką pielgrzymkę w duchu wiary do Drzwi Świętych. W tym celu, oprócz Katedry Kaliskiej, ustanawiam inne kościoły naszej diecezji Jubileuszowymi Bramami Miłosierdzia, w których można będzie uzyskać jubileuszowy odpust. Kościołami tymi są: Konkatedra św. Stanisława B.M. w Ostrowie Wielkopolskim, Bazylika św. Józefa w Kaliszu, Diecezjalne Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Kaliszu, Sanktuarium Serca Jezusa Miłosiernego w Kaliszu (O.O. Jezuici), Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Ostrowie Wlkp. i wszystkie kościoły parafialne pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego i Najświętszego Serca Pana Jezusa, a także sanktuaria Maryjne z wizerunkiem koronowanym. Boże błogosławieństwo niech wszystkich Was umacnia i wspiera na drogach odkrywania Oblicza Bożego Miłosierdzia.

                                                                                                                                               bp Edward Janiak

DEKRET BISKUPA KALISKIEGO USTANAWIAJĄCY KOŚCIOŁY NADZWYCZAJNEGO ROKU JUBILEUSZOWEGO W DIECEZJI KALISKIEJ

Realizując wskazania Papieża Franciszka zawarte w Bulii Misericordiae vultus ogłaszającej Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia oraz wytycznych dotyczących odpustów i sakramentu pokuty zawartych w liście Papieża do Przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji, ustanawiam w Diecezji Kaliskiej wyznaczone kościoły miejscem uzyskiwania odpustu Roku Jubileuszowego, w czasie jego trwania, tj. od 8 grudnia 2015 roku do 20 listopada 2016 roku.

Są to następujące kościoły jubileuszowe :

1. Katedra pw. św. Mikołaja w Kaliszu

2. Konkatedra pw. św. Stanisława BM w Ostrowie Wielkopolskim

3. Bazylika św. Józefa w Kaliszu

4. Diecezjalne Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Kaliszu

5. Diecezjalne Sanktuarium Pana Jezusa Miłosiernego Pięciorańskiego w Wieruszowie (kościół oo. Paulinów)

6. Sanktuarium Serca Jezusa Miłosiernego w Kaliszu (kościół oo. Jezuitów)

7. Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Ostrowie Wielkopolskim

8. Kościół parafialny pw. Miłosierdzia Bożego w Baranowie

9. Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Brąszewicach

10. Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czamymlesie

11. Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Dzietrzkowicach

12. Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Galewicach

13. Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gorzycach Wielkich

14. Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mąkoszycach

15. Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Opatówku

16. Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Świątkowicach

17. Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wieczynie

18. Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zdziechowicach

19. Diecezjalne Sanktuarium Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych w Twardogórze

20. Diecezjalne Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Niedźwiadach

21. Sanktuarium Matki Bożej Siewnej, Przyczyny Naszej Radości w Chełmcach

22. Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Golinie

23. Sanktuarium Matki Bożej z Dzieciątkiem w Kotłowie

24. Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Lutogniewie

25. Sanktuarium Matki Bożej Miłościwej w Lutyni

26. Sanktuarium Matki Bożej z Dzieciątkiem w Skalmierzycach

27. Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Tursku

28. Sanktuarium Matki Bożej z Dzieciątkiem w Żegocinie

29. Sanktuarium Maryjne Ziemi Bralińsko-Kępińskiej na Pólku pod Bralinem.

Aby uzyskać opust jubileuszowy należy odbyć pielgrzymkę do kościoła katedralnego lub innego ww. kościoła jubileuszowego oraz spełnić następujące warunki:

• Przystąpić do sakramentu pojednania

• Uczestniczyć w mszy św., lub w innym nabożeństwie albo przeprowadzić krótką prywatną refleksję nad Miłosierdziem Bożym

• Odmówić Wyznanie Wiary oraz modlitwę za Papieża i w intencjach, które nosi On w sercu dla dobra Kościoła i całego świata.

Wszystkim kapłanom posługującym w tych szczególnych miejscach kultu w Roku Jubileuszowym, a zwłaszcza spowiednikom i wiernym nawiedzającym te kościoły, życzę autentycznego doświadczenia Miłosierdzia Bożego i z serca błogosławię

                                                                                                                                                   bp Edward Janiak

Komentarz do Ewangelii

Warto odwiedzić

Abba Pater - spotkania modlitewneAdonaiBiblijni.plCaritas Diecezji KaliskiejDeonDiecezja KaliskaGOŚĆ NIEDZIELNYKATOLIK SERWIS KATOLICKIKonferencja Episkopatu PolskiMAŁY GOŚĆ NIEDZIELNYMateusz.plNiedziela.plNOWA EWANGELIZACJA ZESPÓŁ KEP ds. Nowej EwangelizacjiOpiekunOpokaOśrodek Szkoleniowo - Wypoczynkowy PaschaPOLONIA CHRISTIANA 24Radio RodzinaŚwiatowe Dni Młodych Kraków 2016ŚWIĘTY WOJCIECH WYDAWNICTWOTelewizja DOM JÓZEFAWiara.pl